وبلاگ شخصی سید بهنام طباطبایی

در جایی خواندم: یک مورچه ی کوچک و نا چیز که معمولا به چشم نمی آید و همواره مظهر ضعف و نا توانی می باشد به مراتب قوی تر از یک فیل بزرگ و عظیم الجثه است. در ابتدا با تردید بسیار با این موضوع برخورد کردم اما هنگامی که عمیق و گسترده در اطراف آن به جستجو پرداختم به موارد بسیار جالب و مثبتی دست پیدا کردم. یک مورچه با توجه به جثه ی کوچک و وزن بسیار اندکی که دارد می تواند باری به مقیاس چندین برابر وزن خود را از زمین برداشته و حمل کند، در حالیکه یک فیل قوی پیکر، نهایت وزنی که می تواند از زمین بلند کند فقط و فقط درصدی از کل وزنش می باشد. با این حساب اگر یک فیل بخواهد قدرت یک مورچه ی کوچک را داشته باشد می بایست وزنی در حدود دهها تن را از زمین بلند کند که عملا امری محال و غیر ممکن است. علاوه بر این مورچه ها دارای اراده و تلاشی بی پایان و خستگی ناپذیر هستند که فیل قدرتمند به هیچ عنوان نمی تواند از آن همه همت و تلاش به قدر کفایت بهره ببرد. در جهان موجودات زنده همواره اصل تلاش و پایداری به عنوان  یک رکن اساسی برای ادامه بقا و دستیابی به ایده آل ها مطرح بوده و هست. دراینجا نمیخواهم به طرح و مقایسه ی قدرت و توان و تلاش موجودات بپردازم، اما آنچه از نظر عامه ی مردم نیکو و شایسته می باشد، موضوع بیشترین و بهترین استفاده از کمترین و محدود ترین امکانات است. همت و تلاش یک مورچه با داشتن جثه ای ضعیف در چشم همگان تحسین برانگیز است، در حالی که قدرت یک فیل با توجه به جثه ای قوی امری عادی می باشد. انسان هایی که از سلامت کامل جسمانی برخوردار می باشند، تمامی طول روز و گاها اوقاتی از شب را جهت دستیابی به اهداف مشخص خود به کار و تلاش و کوشش می گذرانند و بسیار دیده شده که حاصل تمامی اینگونه تلاش ها، توفیقات کوچک و بزرگیست که در مراحل مختلف به دست می آیند  و انسان ساعی را به درجات بالایی از موفقیت و کامروایی رسانده و موجب سرافرازی و سربلندی انسان کوشا میگردد. در جامعه ی معلولین نیز با توجه به شرایط خاصی که معلولین در اثر بروز معلولیت های مختلف دارند، بسیار هستند افراد معلولی که در راستای مبانی اعتقادیشان، مبتنی بر اصل خود باوری، به تلاش و کوششی خستگی ناپذیر روی آورده و به موفقیت های قابل توجه و تحسین برانگیزی نیز دست پیدا می کنند. اما نکته ای که در ارتباط با کسب موفقیت در زمینه های مختلف در میان افراد سالم و افراد معلول قابل تامل میباشد امکان استفاده از امکانات جسمی افراد سالم و عدم امکان استفاده از همان امکانات توسط افراد معلول است. به طور مثال یک انسان سالم، بدون هیچ مشکل و محدودیتی میتواند جهت استفاده از بهترین منابع علمی و فنی، از تمامی امکانات جسمانی اش مانند استفاده از دست ها و پا ها، امکانات دیداری و شنیداری و غیره بهره مند باشد. ولی یک فرد معلول با توجه به وضعیت جسمانی اش دارای محدودیت هایی در مقیاس کم یا زیاد می باشد و همین محدودیت ها مشکلات عدیده ای است که همچون سدی بر سر راه رسیدن به هدف و نیل به مقصود خودنمایی می کند. فردی که دارای سلامت جسمانی می باشد، در زمینه تحصیل و یادگیری شاید دغدغه ای به جز تحصیل علم نداشته باشد ولی فرد معلول برای شروع و تداوم جهت اندوختن دانش میبایست با بسیاری از محدودیتها، مشکلات و سختی ها دست و پنجه نرم کند. فردی که دارای سلامت کامل جسمانی است جهت کسب درآمد مسیری مشخص و خاص را طی میکند ولی فرد معلول بلحاظ وجود معلولیت و موانع مختلفی که بر سر راه وی بوجود می آید همان مسیر را با مرارت ها و مشکلات بسیار فراوان میبایست طی کند. اینگونه مصائب و معضلات در تمامی زمینه ها و مراحل، همراه همیشگی و دائمی افراد معلول بوده و می باشد وتنها همت والا، روحیه ی خستگی ناپذیر و اصل خود باوری فرد معلول است که وی را به کمال و مطلوب مورد نظر می رساند. با تمامی این اوصاف باید پذیرفت که توفیقات و پیروزیهای فردی که مشخصه های بارز معلولیت در او مشهود و نمایان است، می تواند بسیار ارزشمند تر از موفقیتهای فرد سالم و تندرست باشد. اگر چه هر دو نفر از ایشان به یک درجه از موفقیت رسیده اند ولی بلحاظ ناتواناییهای گسترده معلولین و وجود مشکلات و موانع بسیار برسر راه آنها و همچنین لزوم تلاش بیشتر، که بعضا به میزان چندین برابر هم می رسد، به نظر می رسد موفقیت نزد معلولین بسیار چشمگیرتر و ارزشمند تر باشد. چرا که فرد سالم از تمامی تواناییها و نیروهای جسمانی  خود بطور کامل بهره ی لازم را می برد ولی فرد معلول، در مقایسه با انسان سالم، بسیار ضعیف تر و ناتوان تر دیده میشود و به همین دلیل باید همت وتلاش بیشتری در راه رسیدن به مقصود صرف کند. در یک نگاه کلی می توان به این نتیجه رسید که انسان معلول نه تنها یک فرد ضعیف و ناتوان به شمار نمی آید بلکه در برابر انسانهای سالم و دارای سلامت کامل ، فردی است در کمال قدرت و اقتدار. بنابر این ما معلولین با توجه به اصل خود باوری، در کمال صلابت، ایستادگی، مقاومت و پایداری، با عزمی راسخ و همتی خستگی ناپذیر، همواره بر این نکته تاکید داریم که: "مـــــا مـــــی تـــــوانـــــیـــــم"

(سید بهنام طباطبایی/ تهران/ تابستان 91)